เชียร์อาร์เซนอล ทำไมถึงเจ็บ แต่ก็เลิกไม่ได้
เชียร์อาร์เซนอล ทำไมถึงเจ็บ แต่ก็เลิกไม่ได้ คือประโยคที่แฟนบอลปืนใหญ่แทบทุกคนเคยพูดกับตัวเอง ไม่ว่าจะพูดตอนทีมแพ้ นัดชี้ชะตาหลุดมือ หรือฤดูกาลที่เหมือนจะไปได้ไกลแต่สุดท้ายก็สะดุดกลางทาง ความเจ็บของอาร์เซนอลไม่ใช่แผลสดที่หายเร็ว แต่มันเป็นความเจ็บแบบสะสม ที่ทำให้แฟนบอลทั้งบ่น ทั้งถอนหายใจ แล้วก็กลับมาเชียร์เหมือนเดิมในสัปดาห์ถัดไป บทความนี้ไม่ได้เขียนเพื่อปลอบใจ แต่เขียนจากความจริงของการเป็นแฟน อาร์เซนอล ทีมที่ไม่เคยรักง่าย แต่ใครรักแล้ว… มักรักยาว การเชียร์อาร์เซนอล ไม่ใช่ทางลัดของความสุข ❤️🩹 ถ้าคุณเลือกเชียร์อาร์เซนอลคุณไม่ได้เลือกเส้นทางที่ง่ายตั้งแต่แรก นี่ไม่ใช่ทีมที่การันตีแชมป์ไม่ใช่ทีมที่ชนะทุกเกมและไม่ใช่ทีมที่แฟนบอลจะดูบอลแบบไม่ต้องลุ้น การเชียร์ทีมนี้ต้องยอมรับว่า ความเจ็บที่แฟนอาร์เซนอลคุ้นเคย 😅 แฟนปืนใหญ่คุ้นกับสถานการณ์แบบนี้ดี ความเจ็บของอาร์เซนอลไม่ใช่ความพังแบบหมดสภาพแต่มันคือความพลาด “นิดเดียว” ซ้ำแล้วซ้ำเล่าและนั่นแหละ ที่ทำให้มันเจ็บกว่าการแพ้แบบเละเทะ เจ็บเพราะเห็นว่าทีม “พยายามจริง” 💔 สิ่งที่ทำให้แฟนอาร์เซนอลเลิกเชียร์ยากคือคุณเห็นความพยายามของทีมอยู่ตลอด นักเตะสู้ระบบทีมมีทิศทางเกมการเล่นดูมีอนาคต แต่ฟุตบอลไม่แจกถ้วยจากความพยายามมันตัดสินกันที่ผลลัพธ์และผลลัพธ์นี่แหละ ที่มักไม่เข้าข้างปืนใหญ่ในวันที่สำคัญที่สุด เชียร์อาร์เซนอล = เชียร์ด้วยอารมณ์ ไม่ใช่แค่เหตุผล 🧠➡️❤️ ถ้าใช้เหตุผลล้วน ๆแฟนอาร์เซนอลคงเปลี่ยนทีมไปนานแล้ว